یکی از پرتکرارترین گلایه‌های دینداران همین است:
فلانی نه نماز دارد، نه تقوا، نه انصاف؛
اما مالش روبه‌راه است، قدرت دارد، اعتبار دارد، شعف دارد.
و ما که اهل خدا و پیغمبریم، از زمین و زمان می‌خوریم.

یکی از خطرناک‌ترین خطاهای مدیریتی این است که بیت‌المال به ابزار «جلب رضایت» تبدیل شود.
رضایتی که با استخدام، تبدیل وضعیت، مزایا، پست و ارتقا خریده می‌شود، نه پایدار است و نه اخلاقی.

استانداران مدیر همه‌جانبه‌ی استانند… این اعتقاد راسخ من است… باید به استاندارها اختیار داده بشود… شما مدیر مجموعه‌ی استان هستید… شما باید تصمیم بگیرید، شما باید اقدام کنید، شما باید پیگیری کنید

در آغاز انقلاب، معیار تصمیم‌گیری «حق و باطل» بود.
انقلابی‌ها ساده تصمیم می‌گرفتند:
آیا این کار برای خدا و مردم است یا نه؟
اما هرچه از آن روزها فاصله گرفتیم، معیارها تغییر کرد.
به‌جای عدالت، مصلحت نشست؛
و به‌جای ایمان، محاسبه سیاسی.

اقتصاد جمهوری اسلامی تا کنون درگیر دو آفت ساختاری بوده است:

اول- رانت و تمرکز منابع در دست دولت یا حلقه‌های محدود قدرت
دوم- مجوزمحوری و دخالت‌های بی‌رویه که مانع توسعه واقعی مردم شده است.

انقلاب اسلامی برای آزاد کردن ظرفیت‌های مردم آمده بود.
اما دولت امروز گاهی خود بزرگ‌ترین مانع همان ظرفیت‌هاست.
تا وقتی نقش دولت از مزاحمت به خدمت واقعی تغییر نکند،
سرمایه، کارآفرینی و توسعه، در همان مدار کند و خسته‌کننده باقی خواهند ماند.