ظرفیتی که روی کاغذ ۱۰۱ هزار مگاوات است، اما در عمل حدود ۶۸ هزار مگاوات

در جنگ‌های جدید، نخستین گلوله همیشه به سوی سنگرهای نظامی شلیک نمی‌شود. گاهی هدف، نیروگاهی است که بیمارستان را روشن نگه می‌دارد؛ پستی است که آب شهر را پمپاژ می‌کند؛ پالایشگاهی است که سوخت حمل‌ونقل را تأمین می‌کند؛ یا شبکه‌ای است که ارتباطات، بانک‌ها، صنایع و زندگی روزمره میلیون‌ها انسان به آن وابسته است.

در هر جامعه‌ای ممکن است افرادی پیدا شوند که به دلایل مختلف، در برابر منافع ملی کشور خود قرار بگیرند. این اتفاق، پدیده‌ای تازه نیست و تقریباً در همه کشورها سابقه دارد. اما آنچه امروز در ایران نگران‌کننده است، اصل وجود این افراد نیست؛ بلکه جایگاهی است که برای آنان در عرصه افکار عمومی شکل گرفته است.

تنگه هرمز را نمی‌توان صرفاً خطی آبی روی نقشه دانست که کشتی‌های جهان از آن عبور کنند، منافع خود را ببرند و همه هزینه‌ها، تهدیدها و پیامدهای امنیتی آن را بر دوش ایران بگذارند.

إِنّا لِلّهِ وَإِنّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

این پرسش را باید با تفکیک سه سطح پاسخ داد: اراده سیاسی، محاسبه هزینه–فایده، و مدیریت بحران‌های ناخواسته.