یکی از خطرناک‌ترین خطاهای مدیریتی این است که بیت‌المال به ابزار «جلب رضایت» تبدیل شود.
رضایتی که با استخدام، تبدیل وضعیت، مزایا، پست و ارتقا خریده می‌شود، نه پایدار است و نه اخلاقی.

در تجربه مسئولیت‌های اقتصادی، این واقعیت را بارها دیده‌ام:
هر جا مدیر به جای ضابطه، به ملاحظه رو آورد، هر جا بیت‌المال خرج محبوبیت شد، فساد نه به‌صورت ناگهانی، بلکه آرام و خزنده شکل گرفت.

بدیهی است کسانی که خود را «ذی‌حق» این منابع می‌دانند، در برابر ایستادگی ناراحت می‌شوند. گاهی اعتراض می‌کنند،
گاهی مقایسه می‌سازند، و گاهی با اتهام و نمّامی، صورت‌مسئله را عوض می‌کنند.

اما مسئله روشن است:
بیت‌المال، سهم‌الارث مدیران، کارکنان و برخی اقشار خاص نیست؛ امانت است. و امانت‌داری، همیشه هزینه دارد.

حدیث پیامبر اکرم(ص) همچنان معیار است:
«بدترینِ مردم کسی است که آخرتش را به دنیایش بفروشد، و بدتر از او کسی است که آخرت خود را برای دنیای دیگری بفروشد.»

مدیریتِ اخلاقی یعنی پذیرش این واقعیت تلخ اما نجات‌بخش:
همه را نمی‌توان راضی کرد، اما می‌توان امین ماند.