یادداشت چهل و هشتم: مدل اسلامیِ توسعه پایدار؛ از عدالت تا عمران (نقد مدل حکمرانی جمهوری اسلامی ایران)
در ادبیات توسعه غربی، «پایداری» یعنی تعادل میان اقتصاد، جامعه و محیط زیست.
اما در منطق اسلامی، پایداری فراتر از تعادل مادی است؛ به معنای رعایت عدالت در توزیع نعمتهای الهی میان انسانها، نسلها و طبیعت است.
این، همان «عمران» قرآنی است که امام علی(ع) آن را هدف اصلی حکومت دانست: «فَإِنَّ فِی الْعَدْلِ سَعَةً»، عدالت است که زمین و مردم را آباد میکند.
